Ένας Αύγουστος..

Κι όταν κάνανε έρωτα, αυτή κρύωνε πολύ. Ξεπάγιαζε..

-Τι έπαθες;

-Τίποτα..

«Μα δεν μπορώ να τρέξω..

Μα δεν μπορώ να ‘ρθω

Σα να ‘ναι ένα τεράστιο ψέμα

Απόψε σαν φίλοι τελειώνουμε εδώ…»

Ήξερε..

-Κλαις; Πες μου τι έχεις;

-Κάνε μια ευχή!...

Ξανά να ‘ρθεις…

-Μπορεί να πεθάνει κανείς από μοναξιά;

Ρώτησε τ’ αστέρι..

-Γιατί πίνεις τόσο πολύ;

-Γιατί δεν χωράω στην ψυχή μου

-Γιατί δε με περίμενες;

-Μμμ… Γιατί ήξερα πως δεν θα ‘ρθεις ποτέ. Ούτε και τώρα ήρθες για να μείνεις πραγματικά..

Είναι αυτό το αγόρι που μεθάει τη νύχτα…

Η σοφία της ψυχής.. αυτός είναι ο μεγαλύτερος πλούτος.. Μόνο που πληρώνεται ακριβά.

Σε λίγο θα ξημερώσει. Κοίτα που ξεχάστηκε μια ξελογιάστρα καρδερίνα. Και ξαγρυπνά. Κοιτάζει το φεγγάρι. Και ονειρεύεται..

-Σε λίγο θα ξημερώσει... Κοίτα που ξεχάστηκαν κάποιοι ξελογιασμένοι άνθρωποι. Και ξαγρυπνούν. Κοιτάζουν το φεγγάρι. Κι ονειρεύονται..

Ονειρεύονται και ελπίζουν...