Απολογία χρόνου..
Σε λίγες μέρες τελειώνει και αυτός ο χρόνος.. πότε πέρασε ούτε που το κατάλαβα. Μυριάδες οι σκέψεις αυτή τη στιγμή που πολιορκούν το μυαλό μου, σαν το σάλι που αγκαλιάζει τους ώμους μου από το πρωί και αυτές αγκαλιάζουν την ψυχή μου! Η κάθε μία από αυτές πιο σημαντική από την προηγούμενη ελάχιστα οδυνηρή από την επόμενη. Και όλα ξεχύνονται ανάμεσα στα χέρια μου, σαν τους κόκκους άμμους που τους αισθάνεσαι μέσα στα χέρια σου καθώς σου ξεφεύγουν αλλά δεν μπορείς να τους συγκρατήσεις. Έτσι και οι αναμνήσεις έτσι και οι εμπειρίες και οι στιγμές που πέρασαν και δεν είναι πια εδώ.
Χριστούγεννα μία ανάσα αναπνοής μας χωρίζει και όμως δεν τα αισθάνθηκα που κοντοζυγώνανε, ούτε τα ένιωσα ούτε τα νοιώθω και τώρα που σχεδόν φτάσαν. Δουλεύω πυρετωδώς , η ζωή μας έκανε έτσι.. να τρέχουμε να τα προλάβουμε όλα και οι μέρες περάσανε. Κάθομαι και σκέφτομαι και δοξάζω το Θεό ευτυχώς αυτό το χρόνο δεν είχα κανένα θάνατο που να στιγμάτισε τη ζωή μου.. την υγειά της σε παρακαλώ να έχει πάντα η οικογένεια μου!! Μετά την γιαγιά μου που την έχασα ξαφνικά πριν χρόνια.. κοντεύουν πέντε τώρα πια.. Τους υπόλοιπους τους έχω κοντά μου και τους χαίρομαι. Συνέβησαν πολλά στη ζωή μου, και όπως είναι φυσικό ο άνθρωπος πελαγώνει στη στιγμή, δέχεται τρομερά πράγματα και στο πιο μικρό λυγίζει.. απλά γιατί ήρθε η ώρα του να λυγίσει απλά γιατί είναι η αδυναμία του, ο φόβος του..
Κάθομαι και σκέφτομαι που ήμουν και που είμαι. Ποια ήμουν και ποια είμαι.. πόσο άλλαξα .. πόσο θα θελα να είχα μείνει εκεί πίσω.. στα παλιά..
Οι άνθρωποι στην ζωή μας περνάνε πολύ γρήγορα, μερικές φορές νοιώθω ότι είμαι σταματημένη σε μια πολύκοσμη διασταύρωση.. ο κόσμος περνάει δίπλα μου, πηγαίνει και έρχεται, χωρίς εξαιρέσεις.. άνθρωποι που αγαπώ φύγανε ή θα φύγουν χωρίς να ξαναγυρίσουν και άνθρωποι επιβλαβείς θα έρθουν για να σου χαρίσουν μία ακόμη πληγή χωρίς να μπορείς να τους σταματήσεις. Και εγώ εκεί.. απλά σταματημένη δίπλα στο φανάρι ανάμεσα τους αλλά συγχρόνως και τόσο μακριά τους.
Αν θα μπορούσα να δώσω όνομα σε αυτούς που θα ήθελα να χαρίσω μία ευχή, μία κουβέντα γιορτινή θα τους έδινα τα ονόματα: Ελένη, Φίλιππος, Γιάννης, η κ. Μαίρη, η μικρή Νεφελίτσα, η κ. Λίτσα, γιαγιάκα, το αγέννητο αδερφάκι μου, ο παππούς μου, η όμορφη κυρά- Κούλα ,ο κ. Γιώργος και ο κ. Αντώνης, ο κυρ. Βαγγέλης απ’ την Αίγινα.. ο παλιός μου εαυτός.. Άνθρωποι που μείνανε πίσω και συνεχίζουν την ζωή τους σε διαφορετικό σταυροδρόμι είτε οι ψυχές τους βρίσκονται στον αιθέρα.
Θα θελα σαν αερικό να πέρναγα από κοντά τους τέτοιες μέρες μια αγκαλιά να έπαιρνα και λίγη αίσθηση από τη ζεστασιά του σώματος τους..
Από δω που τα συλλογιέμαι όλα αυτά τους στέλνω πολλά νοητά φιλιά.. να φτάσουν ακόμα και στα πιο απομακρυσμένα μέρη που έχουν πάει.
Καλά Χριστούγεννα σε όλους, να χαίρεστε όσους αγαπάτε, να στείλετε μια αγκαλιά σε όσους δεν μπορείτε να δείτε..
Σε λίγες μέρες τελειώνει και αυτός ο χρόνος.. πότε πέρασε ούτε που το κατάλαβα. Μυριάδες οι σκέψεις αυτή τη στιγμή που πολιορκούν το μυαλό μου, σαν το σάλι που αγκαλιάζει τους ώμους μου από το πρωί και αυτές αγκαλιάζουν την ψυχή μου! Η κάθε μία από αυτές πιο σημαντική από την προηγούμενη ελάχιστα οδυνηρή από την επόμενη. Και όλα ξεχύνονται ανάμεσα στα χέρια μου, σαν τους κόκκους άμμους που τους αισθάνεσαι μέσα στα χέρια σου καθώς σου ξεφεύγουν αλλά δεν μπορείς να τους συγκρατήσεις. Έτσι και οι αναμνήσεις έτσι και οι εμπειρίες και οι στιγμές που πέρασαν και δεν είναι πια εδώ.
Χριστούγεννα μία ανάσα αναπνοής μας χωρίζει και όμως δεν τα αισθάνθηκα που κοντοζυγώνανε, ούτε τα ένιωσα ούτε τα νοιώθω και τώρα που σχεδόν φτάσαν. Δουλεύω πυρετωδώς , η ζωή μας έκανε έτσι.. να τρέχουμε να τα προλάβουμε όλα και οι μέρες περάσανε. Κάθομαι και σκέφτομαι και δοξάζω το Θεό ευτυχώς αυτό το χρόνο δεν είχα κανένα θάνατο που να στιγμάτισε τη ζωή μου.. την υγειά της σε παρακαλώ να έχει πάντα η οικογένεια μου!! Μετά την γιαγιά μου που την έχασα ξαφνικά πριν χρόνια.. κοντεύουν πέντε τώρα πια.. Τους υπόλοιπους τους έχω κοντά μου και τους χαίρομαι. Συνέβησαν πολλά στη ζωή μου, και όπως είναι φυσικό ο άνθρωπος πελαγώνει στη στιγμή, δέχεται τρομερά πράγματα και στο πιο μικρό λυγίζει.. απλά γιατί ήρθε η ώρα του να λυγίσει απλά γιατί είναι η αδυναμία του, ο φόβος του..
Κάθομαι και σκέφτομαι που ήμουν και που είμαι. Ποια ήμουν και ποια είμαι.. πόσο άλλαξα .. πόσο θα θελα να είχα μείνει εκεί πίσω.. στα παλιά..
Οι άνθρωποι στην ζωή μας περνάνε πολύ γρήγορα, μερικές φορές νοιώθω ότι είμαι σταματημένη σε μια πολύκοσμη διασταύρωση.. ο κόσμος περνάει δίπλα μου, πηγαίνει και έρχεται, χωρίς εξαιρέσεις.. άνθρωποι που αγαπώ φύγανε ή θα φύγουν χωρίς να ξαναγυρίσουν και άνθρωποι επιβλαβείς θα έρθουν για να σου χαρίσουν μία ακόμη πληγή χωρίς να μπορείς να τους σταματήσεις. Και εγώ εκεί.. απλά σταματημένη δίπλα στο φανάρι ανάμεσα τους αλλά συγχρόνως και τόσο μακριά τους.
Αν θα μπορούσα να δώσω όνομα σε αυτούς που θα ήθελα να χαρίσω μία ευχή, μία κουβέντα γιορτινή θα τους έδινα τα ονόματα: Ελένη, Φίλιππος, Γιάννης, η κ. Μαίρη, η μικρή Νεφελίτσα, η κ. Λίτσα, γιαγιάκα, το αγέννητο αδερφάκι μου, ο παππούς μου, η όμορφη κυρά- Κούλα ,ο κ. Γιώργος και ο κ. Αντώνης, ο κυρ. Βαγγέλης απ’ την Αίγινα.. ο παλιός μου εαυτός.. Άνθρωποι που μείνανε πίσω και συνεχίζουν την ζωή τους σε διαφορετικό σταυροδρόμι είτε οι ψυχές τους βρίσκονται στον αιθέρα.
Θα θελα σαν αερικό να πέρναγα από κοντά τους τέτοιες μέρες μια αγκαλιά να έπαιρνα και λίγη αίσθηση από τη ζεστασιά του σώματος τους..
Από δω που τα συλλογιέμαι όλα αυτά τους στέλνω πολλά νοητά φιλιά.. να φτάσουν ακόμα και στα πιο απομακρυσμένα μέρη που έχουν πάει.
Καλά Χριστούγεννα σε όλους, να χαίρεστε όσους αγαπάτε, να στείλετε μια αγκαλιά σε όσους δεν μπορείτε να δείτε..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου